ΔΗΜΟΣΙΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ- Δημήτρη Χριστόπουλου

                                                          ΔΗΜΟΣΙΕΣ   ΙΣΤΟΡΙΕΣ

Οι δεκαέξι ιστορίες του Δημήτρη Χριστόπουλου είναι γραμμένες αριστοτεχνικά, τηρώντας ένα «εικαστικό moto»- ένας τοίχος αδιόρατος, πίσω από κάθε ιστορία με γκράφιτι στίχους, μηνύματα και αξίες που λειτουργούν συνεχώς σε όλο το έργο- :το παράλογο της «δομικής βίας», η αλλοτρίωση του ανθρώπου σε σχέση με την εργασία του, η ματαιοδοξία, η αγωνία για την επιβίωση… κι ένα  «ατμοσφαιρικό moto»,- μια σύντομη φράση, συχνά επαναλαμβανόμενη σαν κινούμενο σκηνικό με τη λειτουργία της κάθαρσης -…η πρωινή υγρασία,…ένας υγρός αέρας φύσηξε,….ένα αεράκι δροσίζει… Οι φιγούρες των γυναικών σε όλες τις εκφάνσεις τους προάγουν ένα απίθανο μωσαϊκό χαρακτήρων κι ας είναι διακριτική η αναφορά τους συνεπικουρώντας ώστε οι ιστορίες του Δημήτρη να είναι «πολιτικές» στη βάση τους και «ανθρώπινες» στη διάνθισή τους.

                                                                                                      

                                                                                                             Βλάχου Χρύσα

                                             

                              24+2        ΙΛΙΑΔΙΚΕΣ     ΠΑΡΟΜΟΙΩΣΕΙΣ

                                                      Κείμενο- μετάφραση

                                                       Πρόλογος- επίλογος

                                                     Δ. Ν. ΜΑΡΩΝΙΤΗΣ

                             σελ.21

                              

             ...........................................................................

            Πώς πάνω απ τις κορφές  ψηλού βουνού σπρώχνει

            ο κεραύνιος Δίας σύννεφο πυκνό, κι εκείνο υποχωρεί,

            αφήνοντας όλες οι βίγλες να φανούν, οι λαγκαδιές

            κι οι λόφοι, οπότε ανοίγει ο ουρανός, κι απέραντος

            ο αιθέρας φανερώνεται- παρόμοια οι Δαναοί τον όλεθρο

            απωθώντας της φωτιάς, πήραν για λίγο ανάσα, 

            όμως ο πόλεμος δεν έλεγε να πέσει.

δημόσιες ιστορίες

δημόσιες ιστορίες

Οι "δημόσιες ιστορίες" γεννήθηκαν σε δίσεκτους καιρούς, όταν έφτασε και γι’ αυτές το πλήρωμα του χρόνου.
Δεκαέξι ιστορίες που αποτυπώνουν καλειδοσκοπικά τα πολλαπλά πρόσωπα του δημόσιου βίου μας. Το αβγό του φιδιού, τον κοινωνικό αυτοματισμό, τη νεύρωση της επιτυχίας, το «ζύγισμα» των ανθρώπων, τον εργασιακό μεσαίωνα, τη φτώχεια που παράγει τυφλή βία, τις διαρκείς διαψεύσεις και ήττες των μαχόμενων ανθρώπων, την απεγνωσμένη αναζήτηση της αγάπης, το πείσμα για ζωή, τις «χωματερές» των ψυχών, τη νόθα ευημερία, τις μάταιες ανθρωποθυσίες, τις αυταπάτες και τη δύναμη της συνήθειας, την πληρωμή παλιών λογαριασμών, το αφόρητο αίσθημα της αδικίας.
Σ’ αυτό το σκηνικό οι ήρωες αντιδρούν άλλοτε παθητικά, άλλοτε δυναμικά, πάντως ανθρώπινα. Το φιλόξενο χέρι, η αλληλεγγύη της κοινότητας, η ανυπότακτη φυγή, η παρηγοριά της τέχνης ιχνογραφούν σκιρτήματα, αγωνίες, απόπειρες διαχείρισης μιας σκληρής και εν πολλοίς α-νόητης πραγματικότητας.

Προς το παρόν, το βιβλίο διατίθεται μέσω του www.bookz.gr ή 
http://eepurl.com/B3krT (Η ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΕΙΝΑΙ ΔΩΡΕΑΝ)

Από τον Σεπτέμβριο θα βρίσκεται και στα βιβλιοπωλεία.

            Αλλότριος κινδύνου

Ακουμπισμένη στο παραθύρι.

Σε πλανόδια εικόνα ομίχλης.

Στο πρόσωπο καύτρα υγρή.

Φυλλομετρώ –καιρού παρόντος-

ευέλικτα αριθμητικά.

Πρώτος, δεύτερος, τρίτος.

Καλύτερα μου κάθεται το έσχατος.

Συναυλίζονται :κρίση, ποινή, προδοσία.

Επιλέγω το θηλυκό ανάστημά τους.

Η προδοσία φαίνεται υψηλότερη.

Τι όμορφη που είναι! Με τα στρογγυλά φωνήεντα

Να την υποβαστάζουν.

Κι ένα δέλτα ευπροσήγορο.

Πραγματική κρεμάλα!

Δε βλέπω νάναι ενεργή.

Δεξιά κι αριστερά επιφωνήματα κρατούν

σε άνωση

τα αρρήτως πεπραγμένα.

Μετά φόβου σιγής…

             Βλάχου Χρύσα   « Εν ώρα λήθης»

                                             

Κρίκος ακέραιος

         



                         Πατρίδες  και παρτίδες.
                         Στο ίδιο χωνευτήρι παθών.
                         Η πρώτη να χάνεται από τη δεύτερη
                         και τούτη να ποντάρει στην πρώτη.

                         -Μια παρτίδα ακόμη-
                       
                          Με έντρομο ύφος ξυπνάς
                          από το λήθαργο μεσαζόντων ονείρων.
                          Αυτά, βέβαια, κερδίζουν διπλά.
                          Από την παραγωγή υποσχέσεων
                          και την κατανάλωση μύθων.

                          Και η παρτίδα σώζεται.
                          Ράθυμα κάποιοι σκορπούν τα χαρτιά.
                          Και η νύχτα με μαύρη δαντέλα, αποπνέει σιμά τους.

                          Και η πατρίδα πενθεί.
                          Έντρομοι κάποιοι συλλέγουν χαρτιά.
                          Αποτυπώματα νύχτας σε ορθάνοιχτη πόρτα.
 
                                                                              Βλάχου Χρύσα- " Εν ώρα λήθης"

" Παλαιολόγεια "

Στα πλαίσια των εκδηλώσεων που διεξάγονται στο ιστορικό χώρο του Μυστρά ( στην ευρύτερη περιοχή της γενέτειράς μου), παραθέτω απόσπασμα από το ιστορικό μυθιστόρημα " Ο αυθέντης του Μορέως" του Α. Ρ. Ραγκαβή. Στις σελίδες του βιβλίου θα βρείτε στοιχεία εξεικόνισης, αναπαράστασης και σύνθεσης μιας εποχής. Επίσης στοιχεία που συνδυάζουν τον έρωτα με την πολιτική.

                                                                                                                      Βλάχου Χ.

Henri Tonnet

Ο Αυθέντης του Μωρέως (1850), ένα μεσαιωνικό ιστορικό μυθιστόρημα;

Οι ιστορίες του νεοελληνικού μυθιστορήματος δίνουν μεγάλη σημασία στον Αυθέντη του Μωρέως, έργο του Αλέξανδρου Ρίζου Ραγκαβή, τότε καθηγητή Αρχαιολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, που δημοσιεύτηκε στον πρώτο τόμο του περιοδικού Πανδώρα από τον Ιούνιο ως το Νοέμβριο 1850.

Σύμφωνα με τον Απόστολο Σαχίνη, ο Αυθέντης του Μωρέως είναι ένα ιστορικό μεσαιωνικό μυθιστόρημα που μιμείται τον Ιβανόη του Ουώλτερ Σκοτ και είναι χαρακτηριστικό για όλη την ελληνική μυθιστορηματική παραγωγή από το 1834 ως το 1880. Όσο για τον Mario Vitti, στην Ιστορία του, επιδίδεται σε μια ιδεολογική ερμηνεία του έργου. Θεωρεί πως ο Αυθέντης εξυμνεί τις πιο ένδοξες ώρες της νεοελληνικής ιστορίας και εντάσσεται στην ιδεολογία της Μεγάλης Ιδέας. Σ’ αυτή την προοπτική θα έπρεπε να βρούμε εύκολα, ανάμεσα στους χαρακτήρες του βιβλίου, τους καλύτερους εκπροσώπους του ελληνικού πατριωτισμού.

Εδώ όμως τα πράγματα περιπλέκονται πολύ. Από πατριωτική άποψη, η θέση του βιβλίου, αν υπάρχει, δεν είναι καθόλου σαφής. Μπορεί κανείς να το καταλάβει στην ακόλουθη περίληψη της υπόθεσής του.

Μετά το 1204, ο γάλλος ιππότης Γοδοφρείδος Βιλλαρδουΐνος κατέκτησε την Πελοπόννησο για λογαριασμό του αρχηγού του, Γουλιέλμου Σαμπλίτη. Ο Σαμπλίτης όμως αναγκάζεται να γυρίσει στη Γαλλία για να διαδεχτεί τον αδελφό του στο θρόνο. Αφίνει πίσω του τον Γοδοφρείδο Βιλλαρδουΐνο ως Τοποτηρητή του Μοριά με τους εξής όρους : αν, ως το τέλος της χρονιάς, δεν έχει επιστρέψει ο Σαμπλίτης στην Πελοπόννησο ή δεν έχει στείλει κάποιον άλλον στη θέση του, Αυθέντης του Μωρέως θα παραμείνει ο Βιλλαρδουΐνος. Στη Γαλλία όμως ο ανιψιός του Σαμπλίτη, ο Ροβέρτος, πείθει το θείο του να του δώσει το φέουδο του Μοριά. Ο Βιλλαρδουΐνος ενημερώνεται γι’ αυτό και, χάρη σ’ έναν κατάσκοπό του που ακολουθεί τον Ροβέρτο, καταφέρνει να καθυστερήσει το ταξίδι του επίδοξου διαδόχου του με αποτέλεσμα ο Ροβέρτος να φτάσει εκπρόθεσμος και να χάσει τη θέση του Αυθέντη.

Αυτή η ιστορία, που αποτελεί την κυριότερη υπόθεση του βιβλίου, προέρχεται από μια ελληνική εμπνευσμένη από τους Γάλλους χρονογραφία, το Χρονικό του Μορέως. Για να εξελληνίσει το θέμα του, ο Ραγκαβής προσέθεσε άλλα στοιχεία ιστορικής προέλευσης αλλά με μυθιστορηματική επεξεργασία. Αυτά τα στοιχεία συνδυάζουν τον έρωτα με την πολιτική. Ο Πετραλείφας, ο πεθερός του Δεσπότη της Ηπείρου, βρίσκεται στην αυλή του Βιλλαρδουΐνου με σκοπό να παντρέψει την εγγονή του, τη χαριτωμένη Άννα Κομνηνή, με το γιο του Βιλλαρδουΐνου. Όταν ο Πετραλείφας μαθαίνει πως ο Μοριάς θα περιέλθει στον Ροβέρτο Σαμπλίτη, αλλάζει τα σχέδιά του, και προτείνει στο Ροβέρτο να πάρει γυναίκα την ΄Αννα. Εντούτοις Έλληνες πατριώτες, με αρχηγό τον Λέοντα Χαμάρετο, ετοιμάζουν μια εξέγερση του υπόδουλου πληθυσμού και ζητάνε από τον Πετραλείφα την υποστήριξη του Δεσπότη της Ηπείρου. Ο Βιλλαρδουΐνος ενημερώνεται για την ελληνική εξέγερση και τη συμμετοχή του Πετραλείφα σ’ αυτήν. Για να συμφιλιωθεί με το νικητή, ο Πετραλείφας δε διστάζει να προδώσει τον Χαμάρετο και τους Έλληνες επαναστάτες, δίνοντας στον Βιλλαρδουΐνο τον κατάλογο των συνωμοτών. Αλλά όλα τα σχέδια του πανούργου Πετραλείφα ναυαγούν. Ο γιος του Βιλλαρδουΐνου θα παντρευτεί την κόρη του αυτοκράτορα της Κωνσταντινούπολης. Όσο για την Άννα Κομνηνή, θα ανακαλύψει πως ο ιππότης Γωλτιέρος, που ερωτοτροπούσε διακριτικά μ’ αυτή, είναι στην πραγματικότητα ο Γουλιέλμος Ντε Λα Ρος, ο κληρονόμος του Δουκάτου Αθηνών και Θηβών και θα τον παντρευτεί. Οι Έλληνες συνωμότες συλλαμβάνονται από τον Βιλλαρδουΐνο. Αυτός δείχνει τη μεγαλοψυχία του και τους συγχωρεί, ενώ εκείνοι τον αναγνωρίζουν Αυθέντη του Μωρέως. Ο Χαμάρετος όμως δε δέχεται ούτε τη συγχώρεση ούτε την ξενική εξουσία του Βιλλαρδουΐνου και αυτοκτονεί.